De deur gaat open en er staat meteen een dreumes in een pyjama met dinosaurussen op me te kijken. Achter hem komt Eline aan, baby op de heup, een klodder beslag in haar haar. ‘Sorry voor de chaos’, zegt ze. Ik moet lachen, want dit is precies waar we voor komen.
Bij een thuisshoot hoef je niets op te ruimen. We fotograferen de keuken zoals hij is, de bank met de kussens scheef, de was die nog gevouwen moet worden. Want:
dat is jullie leven nu, en straks wil je het terugzien
Thijs, de middelste, is verlegen. We beginnen niet meteen met fotograferen. Eerst laat Merel hem de camera zien, dan haar telefoon, dan mag hij een foto van zijn moeder maken. Binnen tien minuten rent hij door de gang en trekt zijn broer mee het bed op. Wij filmen gewoon mee.
De baby, Bram, is zes maanden. Hij lacht naar alles en iedereen. Vader komt thuis van een vroege dienst en ploft op de bank. Bram klautert meteen naar hem toe. Dit zijn de beelden die we het mooist vinden. Geen pose, geen ‘kijk eens lief’. Gewoon een vader die thuiskomt, en een kind dat blij is.
